Cellostorm!

Cellostorm! Wanneer een eenzame Duif in de stad geen aansluiting vindt bij andere duiven, wordt ze in haar eentje een makkelijke prooi voor hongerige, gemene katten. Duif vlucht weg, opzoek naar andere plekken om vrienden te vinden. Ze probeert het aan het eind van de lange pier bij de meeuwen, maar die zijn veel te druk met elkaar en moeten niets van haar vreemde geluiden hebben. Ze probeert het bij de ganzen die net vertrekken op weg naar het warme zuiden. Duif vliegt en vliegt, maar de ganzen gaan veel te snel voor haar kleine vleugeltjes.

Uitgeput belandt ze in de woestijn waar ze een stokstaartje ontmoet met een voorraad lolly’s, mee mag reizen met een karavaan kamelen en wordt opgejaagd door een grote zwerm bijen die haar vriendschap gebruiken om bij haar lolly te komen.    

Een grote zandstorm redt haar. Duif vliegt over oerwoud, steppen en zeeën, en ontmoet een bonte variatie aan dieren met muziek uit alle windstreken. Telkens pikt de wind haar weer op en voert haar mee. Langzaam wordt de lucht kouder en kouder. Uiteindelijk belandt Duif midden in de sneeuw op de Noordpool. Met bevroren vleugels sluit ze haar oogjes en denkt dat ze hier zonder vriend voor altijd in zal slapen. Maar een grote dikke ijsbeer heeft Duif al van kilometers afstand geroken. Snuivend komt hij dichterbij, maar in plaats van haar op te eten, brengt hij Duif voorzichtig naar zijn warme hol. Hij voert haar visjes en laat haar langzaam weer op krachten komen. Eindelijk heeft ze een vriend gevonden, en wel op de laatste plaats waar ze ooit dacht er één te zullen vinden.

In navolging van de De Bestorming werd tijdens de Biënnale 2012 twee keer de kindervoorstelling Cellostorm uitgevoerd. Deze voorstelling wordt geproduceerd door Stichting Oorkaan.